Според исламското верување, човековите права не се правила што се менуваат според времето или владите. Овие права се свети доверби дадени од Создателот на секое човечко суштество уште од раѓање. Исламот пред повеќе од четиринаесет века ја прогласил еднаквоста на целото човештво и неповредливите права на секој човек.
Во исламот, секое човечко суштество е достојно за почит само затоа што е човек. Раса, јазик, боја или општествен статус не се основа за супериорност. Вистинската супериорност е само во моралната доблест и свесноста за одговорност пред Бога (таква).
„И навистина, Ние ги почестивме синовите на Адам…“ (Сура Ал-Исра, 70)
„О луѓе! Ние ве создадовме од еден маж и една жена и ве направивме народи и племиња за да се запознавате. Најпочитуван кај Аллах е оној кој е најбогобојазлив…“ (Сура Ал-Хуџурат, 13)
Животот е најсветиот дар што Аллах му го дал на човекот. Убиство на невина личност се смета како убиство на целото човештво.
„…Кој убие човек без право, како да го убил целото човештво; а кој спаси живот, како да го спасил целото човештво…“ (Сура Ал-Маида, 32)
Исламот целосно ја почитува слободната волја на поединецот во прашањата на верата. Никој не смее да биде присилен да прифати или да смени религија.
„Нема присила во верата…“ (Сура Ал-Бакара, 256)
„А да сакаше твојот Господ, сите на земјата ќе поверуваа. Па зарем ти ќе ги присилуваш луѓето да станат верници?“ (Сура Јунус, 99)
Правдата е еден од основните столбови на исламот. Дури и омразата кон некоја личност или народ не смее да биде причина за неправда. Пред законот, силниот и слабиот се еднакви.
„О верници! Бидете цврсти во правдата, сведочејќи за Аллах, дури и против себе или своите родители и роднини. И нека омразата кон некој народ не ве натера да бидете неправедни. Бидете праведни…“ (Сура Ал-Маида, 8)
Имотот, сопственоста и трудот на секој човек стекнати на дозволен начин се свети и неповредливи. Никој нема право да го присвои туѓиот имот или да го експлоатира туѓиот труд.
„И не трошете го меѓусебниот имот на неправеден начин…“ (Сура Ал-Бакара, 188)
Пристапот на исламот кон човековите права се темели на визија што го става човечкото достоинство во центар и се стреми да го заштити. Пророкот Мухамед (мир и благослов врз него), во својата проштална проповед, ги сумира овие принципи и му објави на целиот свет дека животот, имотот и честа на луѓето се неповредливи. Исламот ја смета заштитата на правдата и човечкото достоинство не само како правна обврска, туку и како богослужба.