ຕາມຄວາມເຊື່ອຂອງອິສລາມ, ສິດທິມະນຸດບໍ່ແມ່ນກົດກະທຳທີ່ປ່ຽນໄປຕາມເວລາ ຫຼື ລັດຖະບານ. ສິດທິເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສິ່ງສັກສິດທີ່ຜູ້ສ້າງໄດ້ມອບໃຫ້ມະນຸດທຸກຄົນຕັ້ງແຕ່ເກີດ. ອິສລາມໄດ້ປະກາດຄວາມເທົ່າທຽມຂອງມະນຸດທຸກຄົນ ແລະ ສິດທິທີ່ບໍ່ອາດຖືກລະເມີດ ມາກວ່າ 14 ສັດຕະວັດກ່ອນ.
ໃນອິສລາມ, ມະນຸດທຸກຄົນມີຄ່າຄວາມເຄົາລົບ ເພາະພຽງແຕ່ເຂົາເປັນ “ມະນຸດ”. ເຊື້ອຊາດ, ພາສາ, ສີຜິວ ຫຼື ຖານະທາງສັງຄົມ ບໍ່ແມ່ນເຫດຜົນຂອງຄວາມເໜືອກວ່າ. ຄວາມເໜືອກວ່າທີ່ແທ້ຈິງແມ່ນຢູ່ໃນຄຸນນະທຳທາງຈິດໃຈ ແລະ ຄວາມຢໍາເກງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ (ຕັກວາ).
“ແລະແນ່ນອນ ເຮົາໄດ້ໃຫ້ກຽດແກ່ລູກຫຼານຂອງອາດັມ…” (ອິສຣາ 70)
“ໂອ້ ມະນຸດທັງຫຼາຍ! ເຮົາໄດ້ສ້າງພວກເຈົ້າຈາກຊາຍຄົນໜຶ່ງ ແລະ ຍິງຄົນໜຶ່ງ ແລະ ໄດ້ແບ່ງເປັນຊົນເຜົ່າ ແລະ ຕະກູນ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຈົ້າຮູ້ຈັກກັນ. ຜູ້ທີ່ມີກຽດທີ່ສຸດຕໍ່ພຣະເຈົ້າແມ່ນຜູ້ທີ່ຢໍາເກງພຣະອົງທີ່ສຸດ…” (ຮູຈູຣາດ 13)
ຊີວິດແມ່ນຂອງຂວັນອັນສັກສິດທີ່ສຸດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບໃຫ້ມະນຸດ. ການຂ້າຄົນບໍ່ມີຄວາມຜິດແມ່ນເທົ່າກັບການຂ້າມະນຸດທັງໝົດ.
“…ຜູ້ໃດຂ້າຄົນໜຶ່ງໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນຊອບທຳ ກໍເທົ່າກັບຂ້າມະນຸດທັງໝົດ…” (ມາອິດາ 32)
ອິສລາມເຄົາລົບເສລີພາບທາງຄວາມເຊື່ອຂອງບຸກຄົນຢ່າງເຕັມທີ່. ບໍ່ມີໃຜຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຊື່ອສາສະໜາ ຫຼື ປ່ຽນສາສະໜາ.
“ບໍ່ມີການບັງຄັບໃນສາສະໜາ…” (ບາກາຣາ 256)
“ຖ້າພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າປະສົງ, ທຸກຄົນໃນໂລກຈະເຊື່ອ. ແລ້ວເຈົ້າຈະບັງຄັບຄົນໃຫ້ເປັນຜູ້ເຊື່ອບໍ?” (ຍູນຸສ 99)
ຄວາມຍຸດຕິທຳແມ່ນໜຶ່ງໃນເສົາຫຼັກຂອງອິສລາມ. ແມ່ນແຕ່ຄວາມຊັງຫຼືຄວາມເປັນສັດຕູກໍບໍ່ສາມາດເປັນເຫດຜົນໃຫ້ຂາດຄວາມຍຸດຕິທຳ. ຕໍ່ໜ້າກົດໝາຍ ຄົນເຂັ້ມແຂງ ແລະ ຄົນອ່ອນແອເທົ່າກັນ.
“ໂອ້ ຜູ້ທີ່ເຊື່ອ! ຈົ່ງຢືນຢັນຄວາມຍຸດຕິທຳເພື່ອພຣະເຈົ້າ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ຕ້ານຕົນເອງ…” (ມາອິດາ 8)
ຊັບສິນ ແລະ ຜົນງານທີ່ໄດ້ມາຢ່າງຖືກກົດໝາຍແມ່ນສັກສິດ ແລະ ບໍ່ອາດຖືກລະເມີດ. ບໍ່ມີໃຜມີສິດຍຶດຊັບສິນຂອງຄົນອື່ນ.
“ຢ່າເອົາຊັບສິນຂອງກັນແລະກັນໂດຍບໍ່ຍຸດຕິທຳ…” (ບາກາຣາ 188)
ມຸມມອງຂອງອິສລາມຕໍ່ສິດທິມະນຸດເນັ້ນໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບກຽດສັກສີຂອງມະນຸດ. ສາດສະດາມູຮັມມັດ (ສັນຕິພາບແລະພຣະພອນຈົ່ງມີແກ່ທ່ານ) ໄດ້ສະຫຼຸບຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ໃນຄຳປາໄສອຳລາ ໂດຍປະກາດວ່າຊີວິດ, ຊັບສິນ ແລະ ກຽດສັກສີຂອງມະນຸດແມ່ນບໍ່ອາດຖືກລະເມີດ. อิສລາມຖືວ່າການປົກປ້ອງຄວາມຍຸດຕິທຳແລະກຽດສັກສີຂອງມະນຸດ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ພັນທະທາງກົດໝາຍ ແຕ່ຍັງເປັນການບູຊາອີກດ້ວຍ.