Во исламската цивилизација, трговијата не е само средство за материјална добивка; таа е систем изграден врз чесност, доверба и општествена правда. Темелот на оваа традиција лежи во фактот што самиот Пратеник Мухамед (с.а.в.) во својата младост бил познат како трговец со прекарот „Ел-Емин“ (Доверливиот). Ова наследство ја претворило трговијата од обична професија во чесна доблест што му служи на човештвото.
Во срцето на овој систем се наоѓа непоколебливиот принцип на „транспарентност“. Според исламското право, криењето на недостаток или маана на некој производ не е само морална слабост, туку и правен прекршок. Обврската на продавачот да ги пријави недостатоците на стоката ја гарантирала заштитата на потрошувачите уште пред 1400 години. Во ова разбирање, обликувано од принципот „Кој нè измамува, не е од нас“, измамата во мерењето и тежината е строго забранета, а целосното давање на секому на неговото право се смета за света должност.
Сепак, во Исламот не секој начин на заработка се смета за легитимен; поставени се јасни граници за да се спречат експлоатацијата и неправедната добивка. Заработувањето пари од пари (камата) е забрането, бидејќи се смета за средство на експлоатација во кое трудот е исклучен. Исто така, неетички се сметаат и складирањето на основни потреби со очекување на раст на цените (црн пазар), како и шпекулативните трансакции со неизвесен исход и ризици слични на коцкање. Најосновниот услов за валидност на трговијата е двете страни да дејствуваат со целосна слобода и „меѓусебна согласност“; секоја трансакција извршена со присила или манипулација ја губи својата легитимност.
Исламската економија исто така се спротивставува на тоа богатството да се концентрира само во рацете на одредени луѓе и да стане центар на моќ. Во овој контекст, трговијата се поврзува со општествената одговорност. Успешниот трговец прочистува дел од своето богатство така што дели дел од својата заработка со сиромашните преку зекат и милостина. Оваа култура на споделување помага да се зачува општествената рамнотежа и да се прошири економската благосостојба низ целото општество. Како резултат на тоа, трговијата во Исламот претставува животна филозофија заснована на доверба, која го штити купувачот, му наметнува морална одговорност на продавачот и го става мирот и благосостојбата на општеството во центарот.