Sumala sa pagtulun-ang Islamiko, ang mga katungod sa tawo dili mga lagda nga mausab sumala sa dagan sa panahon o sa mga magmamando. Kini mga balaang katungod nga gihatag sa Magbubuhat ngadto sa matag tawo gikan sa pagkatawo isip usa ka sagradong amanah (piyal). Ang Islam nagdeklarar na sa pagkaparehas sa tanang katawhan ug sa ilang dili mabalhin nga mga katungod sukad pa sa 14 ka siglo ang miagi.
Sa Islam, ang matag tawo takus sa pagtahod ug dungog tungod lamang kay tawo siya. Ang rasa, pinulongan, kolor sa panit, o kahimtang sa katilingban dili gayod sukdanan sa pagkahalangdon o labaw sa uban. Ang tinuod nga kahalangdon ug kadungganan anaa lamang sa pagkamatatarong, maayong pamatasan, ug sa pagbati sa responsibilidad ngadto sa Diyos (taqwa).
“Sa pagkatinuod, gihatagan Namo og dungog ang mga kaliwat ni Adan…” (Surah Al-Isra, 70)
“O katawhan! Gibuhat Namo kamo gikan sa usa ka lalaki ug usa ka babaye, ug Gihimo Namo kamo nga mga nasod ug mga tribo aron kamo magkahimamatay sa usa ug usa. Sa pagkatinuod, ang labing halangdon kaninyo sa atubangan ni Allah mao ang labing matarong ug may kahadlok Kaniya…” (Surah Al-Hujurat, 13)
Ang kinabuhi mao ang labing sagradong gasa nga gihatag sa Diyos ngadto sa tawo. Ang pagbawi sa kinabuhi sa usa ka inosenteng tawo giila nga usa ka krimen nga katumbas sa paglaglag sa tibuok katawhan.
“…Ang mopatay sa usa ka tawo — gawas kon kini isip silot sa pagpatay o sa pagpugas og kagubot sa yuta — daw nakapatay sa tibuok katawhan; ug kinsa kadtong naluwas sa usa ka kinabuhi, daw naluwas niya ang kinabuhi sa tibuok katawhan…” (Surah Al-Ma’idah, 32)
Ang Islam nagpakita og hingpit nga pagtahod sa gawasnong kabubut-on sa matag indibidwal mahitungod sa pagtuo. Walay bisan kinsa nga mahimong pugson sa pagdawat sa usa ka relihiyon o sa pag-ilis sa iyang mga pagtuo.
“Walay pagpugos sa relihiyon…” (Surah Al-Baqarah, 256)
“Ug kon buot pa sa imong Ginoo, ang tanang anaa sa yuta mosalig unta sa tingub. Busa, pugson ba nimo ang mga tawo aron sila mahimong magtutuo?” (Surah Yunus, 99)
Ang katarong (hustisya) mao ang labing importanteng haligi sa Islam. Bisan ang pagdumot o panagbangi batok sa usa ka komunidad o indibidwal dili mahimong rason sa pagtipas sa katarong. Sa atubangan sa balaod ug katungod, ang gamhanan ug ang mahuyang hingpit nga magkatumbas.
“O kamo nga nagatuyo! Pagmalig-on kamo alang kang Allah, isip mga saksi sa katarong. Ug ayaw itugot nga ang pagdumot nga inyong gibati sa ubang mga tawo mag-abag kaninyo sa pagbuhat og dili katarong. Magmaangayon kamo…” (Surah Al-Ma’idah, 8)
Ang mga kabtangan, gipanag-iyahan, ug ang bunga sa kahago sa matag indibidwal nga nakuha sa subay sa balaod (halal) nga paagi mga sagrado. Walay bisan kinsa nga mahimong mangilog sa katungod sa uban o mopahimulos sa kahago sa uban.
“Ug ayaw ninyo kan-a ang kabtangan sa usa ug usa sa dili makiangayong paagi…” (Surah Al-Baqarah, 188)
Ang pamaagi sa Islam sa mga katungod sa tawo adunay panan-aw nga nagbutang sa tawo sa sentro sa uniberso ug nagtumong sa pagpanalipod kaniya. Ang Propeta Muhammad (ang kalinaw maanaa kaniya) nagsumaryo niini nga mga prinsipyo sa iyang Katapusang Wali (Wali sa Panamilit / Veda Hutbesi), nga nagpahayag sa tibuok kalibutan nga ang mga kinabuhi, kabtangan, ug kadungganan sa mga tawo dili malapas. Ang Islam nagdawat sa pagpanalipod sa katarong ug sa dignidad sa tawo dili lamang isip usa ka legal nga obligasyon, kondili isip usa ka buhat sa pagsimba (ibadah).