Во исламот, бракот не е само биолошка или социолошка потреба; тоа е света врска – чин на ибадет – заснована на љубов, милост и барање на задоволството на Алах. И Чесниот Куран и сунетот на пророкот Мухамед (мирот и благословот на Алах се над него) ја дефинираат оваа врска како засолниште во кое наоѓаме мир на овој свет и како мост што води до вечна среќа во задгробниот живот.
“И еден од Неговите знаци е тоа што создава за вас, од вашиот вид, сопруги за да најдете спокој кај нив, и воспоставува љубов и милост меѓу вас; навистина, во тоа има поуки за луѓето кои размислуваат.” (Куран, сура Ер-Рум, 21)
Исламот не гледа на мажот и жената како на ривали, туку како на две суштества кои меѓусебно се надополнуваат, се штитат и се разубавуваат. Праведноста, почитта и добрината се темели на бракот.
“…Тие (вашите жени) се облека за вас, а вие сте облека за нив…” (Куран, сура Ел-Бекаре, 187)
(Овој ајет објаснува дека сопружниците, како облека, треба да ги кријат маните еден на друг, да се штитат еден со друг од неволјите на надворешниот свет и да бидат украс еден за друг.)
Исламот доделува специфични одговорности и на мажот и на жената за да се одржи хармонијата во семејството. Додека должност на мажот е законски (халал) да приредува за семејството и да биде нејзин заштитник, улогата на жената е да обезбеди мир и ред во семејниот дом. Сепак, основното правило за двете страни е “убав соживот” (муашара бил-маруф).
Мажот е обврзан да биде благ, полн со разбирање и великодушен кон својата сопруга. Исламот строго забранува физичко насилство врз жената или нејзино понижување.
- Курански ајет: “…и живејте со нив во добрина…” (Куран, сура Ен-Ниса, 19)
- Хадис: “Најдобрите меѓу вас се оние кои се најдобри кон своите жени, а јас сум најдобар меѓу вас во постапувањето кон моето семејство.” (Тирмизи)
Жената, од друга страна, ги почитува правата на својот сопруг, ја чува честа на семејството и приватноста на домот.
- Хадис: “Дуњалакот е минливо уживање, а најдоброто уживање на дуњалакот е чесната (побожна) жена.” (Муслим)
Еден од најубавите плодови на брачната заедница е да се има деца. Во исламот, детето е свет аманет (доверба) од Алах кон родителите. Да се воспитуваат со убав ахлак (карактер) е инвестиција и за општеството и за ахиретот.
“…Господару наш, подари ни во нашите сопруги и нашите деца радост на нашите очи и направи нè пример за чесните!” (Куран, сура Ел-Фуркан, 74)
“Ниту еден татко не може да му остави на своето дете подобар наследство од убавото воспитание.” (Тирмизи)
Во исламот, семејството е мала џамија, мирно засолниште. Кога меѓусебната љубов, почитта, трпеливоста и Алаховото задоволство се темел на еден дом, тоа домаќинство станува делче од рајот на овој свет и ги води сопружниците кон вечното блаженство на оној свет. Како што рекол Пратеникот (мирот и благословот на Алах се над него), дури и погледот на сопружниците полн со љубов еден кон друг се смета за садака и ибадет.