ትዳር በእስልምና

በእስልምና ትዳር የባዮሎጂ ወይም የማኅበራዊ ፍላጎት መሟያ ብቻ ሳይሆን፤ በፍቅር፣ በምህረት እና የአላህን ውዴታ በማግኘት ላይ የተመሰረተ የተቀደሰ ትስስር እና የአምልኮ ተግባር ነው። ቅዱስ ቁርአን እና የነቢዩ ሙሐመድ (ሰ.ዐ.ወ) ሱና ይህንን ትስስር በዚህ ዓለም ሰላም የምናገኝበት መሸሸጊያ እና ለወደፊቱ ዓለም (ለአኺራ) ደስታ የሚያደርስ ድልድይ አድርገው ይገልጹታል።

“ከአንቀጾቹም ለእናንተ ከነፍሶቻችሁ (ከወገኖቻችሁ) ለእናንተ አጋሮችን መፍጠሩ በመካከላችሁም ፍቅርንና እዝነትን ማድረጉ ለእናንተ መፍጠሩ ነው፤ ለሚያስተውሉ ሕዝቦች በዚህ ውስጥ ተዓምራት አሉ።” (ሱረቱ ሩም፣ 21)

እስልምና ወንድንና ሴትን እንደ ተቀናቃኝ አይመለከትም፤ ይልቁንም አንዱ ሌላውን የሚያሟላ፣ የሚጠብቅ እና የሚያሳምር ፍጡር አድርጎ ያያቸዋል። በጋብቻ ውስጥ ፍትሕ፣ መከባበር እና መተዛዘን መሠረታዊ ነገሮች ናቸው።

“…እነርሱ (ሚስቶቻችሁ) ለእናንተ ልብስ ናቸው፤ እናንተም ለእነርሱ ልብስ ናችሁ…” (ሱረቱል በቀራህ፣ 187)

(ይህ አንቀጽ እንደ ልብስ፣ የትዳር አጋሮች የሌላኛውን ጉድለት መሸፈን፣ ከውጭው ዓለም ችግሮች እርስ በርስ መጠባበቅ እና ለሌላኛው ማስዋቢያ መሆን እንዳለባቸው ያስረዳል።)

እስልምና በቤተሰብ ውስጥ ሰላም እንዲሰፍን ለባለቤትም ሆነ ለሚስት የተወሰኑ ኃላፊነቶችን ሰጥቷል። የባለቤት ግዴታ ለቤተሰቡ ሃላል (ሕጋዊ) ሲሳይን ማግኘት እና ጠባቂ መሆን ሲሆን፣ የሚስት ድርሻ ደግሞ የቤቱን ሰላም እና ሥርዓት ማስጠበቅ ነው። ሆኖም ለሁለቱም ወገኖች መሠረታዊው ደንብ “በደግነት መተዳደር” (ሙዓሻራ ቢል-መዕሩፍ) ነው።

ባል ለሚስቱ ደግ፣ አዛኝ እና ለጋስ የመሆን ግዴታ አለበት። እስልምና ሴትን መደብደብ ወይም ማዋረድን በጥብቅ ይከለክላል።

• ቁርአናዊ አንቀጽ፡ “…በደግነትም ተኗኗሩአቸው…” (ሱረቱ ንሳእ፣ 19)
• ሐዲስ፡ “ከእናንተ በላጩ ለቤተሰቡ (ለሚስቱ) በላጭ የሆነው ነው፤ እኔም ለቤተሰቤ ከእናንተ በላጭ ነኝ።” (ቲርሚዚ)

ሚስትም የባሏን መብት ትጠብቃለች፣ የቤተሰቡን ክብር እና የቤቱን ምስጢር ትጠብቃለች።

• ሐዲስ፡ “ዓለም የጊዜያዊ መደሰቻ ነች፣ የዓለም በላጭ መደሰቻ ደግሞ መልካም (አማኝ) ሴት ነች።” (ሙስሊም)

የትዳር ትልቁ እና ውብ ውጤት ልጆችን ማፍራት ነው። በእስልምና ልጅ ከአላህ ለወላጆች የተሰጠ የተቀደሰ አደራ ነው። በበጎ ሥነ-ምግባር ማሳደግ ለሁለቱም ለኅብረተሰቡ እና ለመጪው ዓለም (ለአኺራ) የሚደረግ ኢንቨስትመንት ነው።

“…ጌታችን ሆይ! ከሚስቶቻችን እና ከዘሮቻችን ለዓይኖቻችን መርጊያን (ደስታን) ስጠን፤ ለተጠነቃቂዎችም (ለሙተቂን) አርአያ አድርገን።” (ሱረቱል ፉርቃን፣ 74)

“አባት ለልጁ ከመልካም አስተዳደግ (ትምህርት) የተሻለ ውርስ አይተውለትም።” (ቲርሚዚ)

በእስልምና ቤተሰብ ትንሽ መስጊድ እና ሰላማዊ መሸሸጊያ ነው። እርስ በርስ መዋደድ፣ መከባበር፣ ትዕግስት እና የአላህ ውዴታ የቤቱ መሠረት ሲሆኑ፣ ያ ቤት በዚህ ዓለም የገነት ጥግ ይሆናል፤ ጥንዶቹንም ወደ ወደፊቱ ዓለም የዘላለም ደስታ ይመራቸዋል። ነቢዩ (ሰ.ዐ.ወ) እንደተናገሩት፣ የትዳር አጋሮች በፍቅር መተያየት እንኳን እንደ ምጽዋት እና እንደ አምልኮ ይቆጠራል።