Sa Islam, ang pag-aasawa ay hindi lamang isang biyolohikal o panlipunang pangangailangan; ito ay isang banal na ugnayan at isang anyo ng pagsamba na nakabatay sa pag-ibig, awa, at paghahangad ng kaluguran ng Allah. Ang Banal na Qur’an at ang Sunnah ng Propeta Muhammad (s.a.w.) ay naglalarawan sa ugnayang ito bilang isang daungan ng kapayapaan sa mundong ito at isang tulay patungo sa walang hanggang kaligayahan sa Kabilang Buhay (Ahiret).
“At kabilang sa Kanyang mga palatandaan ang paglikha Niya para sa inyo ng mga asawa mula sa inyong sarili upang makatagpo kayo ng kapanatagan sa kanila, at inilagay Niya sa pagitan ninyo ang pagmamahal at awa. Katunayan, narito ang mga palatandaan para sa mga taong nag-iisip.” (Surah Ar-Rum, 21)
Hindi tinitingnan ng Islam ang lalaki at babae bilang magkatunggali kundi bilang mga katuwang na nagkukumpleto, nagpoprotekta, at nagpapaganda sa isa’t isa. Ang katarungan, paggalang, at kabutihan ang pundasyon ng pag-aasawa.
“…Sila ay kasuotan para sa inyo at kayo ay kasuotan para sa kanila…” (Surah Al-Baqarah, 187) (Ang talatang ito ay nagpapahiwatig na dapat takpan ng mag-asawa ang mga kakulangan ng isa’t isa, protektahan ang isa’t isa mula sa mga paghihirap sa mundo, at maging palamuti sa bawat isa.)
Ang Islam ay nagtakda ng mga tiyak na responsibilidad sa kapwa asawang lalaki at babae upang mapanatili ang kapayapaan sa pamilya. Tungkulin ng lalaki na maghanapbuhay sa halal na paraan at maging tagapagtanggol ng pamilya, habang tungkulin naman ng babae na panatilihin ang kapayapaan at kaayusan sa tahanan. Gayunpaman, ang pinakamahalagang alituntunin para sa dalawang panig ay ang “mabuting pagsasama”.
Ang asawang lalaki ay dapat maging mabait, maunawain, at mapagbigay sa kanyang asawa. Mahigpit na ipinagbabawal ng Islam ang pagsasakit sa babae o ang pagpapahiya sa kanya. Talatang Qur’an: “…At mamuhay kayo kasama nila sa mabuting paraan…” (Surah An-Nisa, 19) Hadith: “Ang pinakamabuti sa inyo ay ang pinakamabuti sa pakikitungo sa kanilang mga asawa, space at ako ang pinakamabuti sa inyo sa aking mga asawa.” (At-Tirmidhi)
Ang asawang babae naman ay gumagalang sa mga karapatan ng kanyang asawa, nagpoprotekta sa dangal ng pamilya, at nagpapanatili ng pribado sa tahanan. Hadith: “Ang mundong ito ay pansamantalang kasiyahan, at ang pinakamagandang napananalunan sa mundong ito ay ang isang matuwid (saliha) na babae.” (Muslim)
Isa sa mga pinakamagandang bunga ng pag-aasawa ay ang pagkakaroon ng mga anak. Sa Islam, ang mga anak ay isang banal na amanah (ipinagkatiwalang handog) mula sa Allah na ipinagkatiwala sa mga magulang. Ang pagpapalaki sa kanila na may mabuting asal (akhlaq) ay isang mahalagang pamumuhunan para sa lipunan at para sa Kabilang Buhay.
“…Panginoon namin! Ipagkaloob Mo sa amin mula sa aming mga asawa at aming mga supling ang kaligayahan ng aming mga mata, at gawin Mo kaming pamarisan para sa mga may takot sa Allah.” (Surah Al-Furqan, 74)
“Walang ama ang makakapagiwan sa kanyang anak ng isang pamana na mas mahalaga kaysa sa pagpapalaki na may mabuting pag-uugali.” (At-Tirmidhi)
Sa Islam, ang pamilya ay tulad ng isang maliit na masjid (sentro ng pagsamba) at isang mapayapang kanlungan. Kapag ang tahanan ay nakabatay sa pagmamahal, paggalang, pagtitiis, at kasiyahan ng Allah, ito ay nagiging tila isang bahagi ng Paraiso sa mundong ito at umaakay sa mag-asawa patungo sa walang hanggang kaligayahan sa Akhirah. Tulad ng sinabi ng Propeta (s.a.w.), kahit ang pagtingin ng mag-asawa sa isa’t isa nang may pagmamahal ay itinuturing na isang sadaqah (kawanggawa) at isang anyo ng pagsamba.
