Sa sibilisasyong Islamiko, ang kalakalan ay hindi lamang paraan ng materyal na kita, kundi isang sistema na nakabatay sa katapatan, tiwala, at katarungang panlipunan. Ang pundasyon ng tradisyong ito ay ang Sugo ng Islam na si Muhammad (sumakanya ang kapayapaan), na noong kanyang kabataan ay nakilala bilang “Al-Amin” (Ang Mapagkakatiwalaan) dahil sa kanyang katapatan bilang isang mangangalakal. Ang pamana na ito ay ginawang hindi lamang propesyon ang kalakalan, kundi isang marangal na birtud na nagsisilbi sa sangkatauhan.
Sa sentro ng sistemang ito ay ang matatag na prinsipyong “transparency” o pagiging bukas at tapat. Ayon sa batas ng Islam, ang pagtatago ng depekto o kapintasan ng isang produkto ay hindi lamang moral na pagkukulang kundi isa ring paglabag sa batas. Ang obligasyon ng nagbebenta na ipaalam ang mga depekto ng produkto ay nagpoprotekta sa karapatan ng mamimili sa loob ng mahigit 1400 taon. Alinsunod sa prinsipyong “Ang mandaraya sa amin ay hindi kabilang sa amin,” mahigpit na ipinagbabawal ang pandaraya sa timbang at sukat, at ang pagbibigay ng karapatan ng bawat isa nang buo ay itinuturing na banal na tungkulin.
Gayunpaman, sa Islam hindi lahat ng paraan ng kita ay itinuturing na lehitimo; may malinaw na mga hangganan upang maiwasan ang pagsasamantala at hindi makatarungang pakinabang. Ang pagkita ng pera mula sa pera (interes/riba) ay ipinagbabawal dahil ito ay itinuturing na sistemang mapagsamantala kung saan ang paggawa ay hindi kasali. Gayundin, ang pag-iimbak ng mga pangunahing pangangailangan upang maghintay ng pagtaas ng presyo (black market) at mga transaksyong may mataas na kawalang-katiyakan at parang sugal ay itinuturing na hindi etikal. Upang maging balido ang isang transaksyon, kailangang parehong panig ay kumikilos nang malaya at may “mutual na pahintulot”; ang anumang kasunduan na ginawa sa ilalim ng pamimilit o panlilinlang ay nawawalan ng bisa.
Ang ekonomiyang Islamiko ay tumututol din sa pag-ipon ng yaman sa kamay ng iilan lamang at sa pagiging pinagmumulan nito ng kapangyarihan. Dito, ang kalakalan ay nauugnay sa responsibilidad panlipunan. Ang isang matagumpay na mangangalakal ay nililinis ang kanyang yaman sa pamamagitan ng pagbabahagi ng bahagi ng kita sa pamamagitan ng zakat at sadaqah sa mga nangangailangan sa lipunan. Ang kulturang ito ng pagbabahagi ay tumutulong sa pagpapanatili ng balanse sa lipunan at sa pagpapalaganap ng kaunlarang ekonomiko sa buong komunidad. Sa kabuuan, ang kalakalan sa Islam ay isang pilosopiya ng buhay na nakabatay sa tiwala—pinoprotektahan ang mamimili, binibigyan ng moral na pananagutan ang nagbebenta, at inilalagay sa sentro ang kapayapaan at kagalingan ng lipunan.
