ისლამში ქორწინება არ არის მხოლოდ ბიოლოგიური ან სოციოლოგიური მოთხოვნილება; ეს არის წმინდა კავშირი – თაყვანისცემის აქტი (იბადა), რომელიც დაფუძნებულია სიყვარულზე, წყალობასა და ალლაჰის კმაყოფილების ძიებაზე. როგორც წმინდა ყურანი, ისე წინასწარმეტყველ მუჰამედის (ალლაჰის მშვიდობა და კურთხევა მას) სუნნა ამ კავშირს განსაზღვრავს, როგორც თავშესაფარს, სადაც ჩვენ ვპოულობთ სიმშვიდეს ამქვეყნად და როგორც ხიდს, რომელიც მიგვიყვანს მარადიულ ბედნიერებამდე იმქვეყნად.
“მის ნიშანთაგან არის ისიც, რომ მან შეგინათესავათ თქვენსავე თავთაგან, რათა ჰპოვოთ მათთან სიმშვიდე და დაადგინა თქვენს შორის სიყვარული და წყალობა. ჭეშმარიტად, ამაში ნიშნებია მათთვის, ვინც ფიქრობს.” (სურა არ-რუმი, 21)
ისლამი კაცსა და ქალს არ განიხილავს მეტოქეებად, არამედ როგორც ორ არსებად, რომლებიც ავსებენ, იცავენ და ალამაზებენ ერთმანეთს. სამართლიანობა, პატივისცემა და სიკეთე ქორწინების საფუძველია.
“…ისინი (თქვენი ცოლები) თქვენი სამოსელნი არიან, ხოლო თქვენ — მათი სამოსელნი…” (სურა ალ-ბაქარა, 187)
(ეს აია განმარტავს, რომ მეუღლეები, ტანსაცმლის მსგავსად, უნდა ფარავდნენ ერთმანეთის ნაკლოვანებებს, იცავდნენ ერთმანეთს გარე სამყაროს სირთულეებისგან და იყვნენ ერთმანეთის მშვენება.)
ისლამი ოჯახში ჰარმონიის შესანარჩუნებლად მეუღლეებს კონკრეტულ პასუხისმგებლობებს აკისრებს. მაშინ, როცა ქმრის მოვალეობაა ოჯახის რჩენა კანონიერი (ჰალალ) გზით და ოჯახის მფარველობა, ცოლის როლი არის სახლში სიმშვიდისა და წესრიგის უზრუნველყოფა. თუმცა, ორივე მხარისთვის ფუნდამენტური წესია „სიყვარულით და სიკეთით თანაცხოვრება“ (მუაშარა ბილ-მარუფ).
ქმარი ვალდებულია იყოს ნაზი, გამგები და გულუხვი თავისი ცოლის მიმართ. ისლამი მკაცრად კრძალავს ქალის მიმართ ფიზიკურ ძალადობას ან მის დამცირებას.
- ყურანის აია: “…და იცხოვრეთ მათთან სიკეთით…” (სურა ან-ნისა, 19)
- ჰადისი: „თქვენ შორის საუკეთესოა ის, ვინც საუკეთესოა თავისი ცოლების მიმართ, და მე ვარ საუკეთესო თქვენს შორის ჩემი ოჯახისადმი მოპყრობაში.“ (თირმიზი)
ცოლი, თავის მხრივ, პატივს სცემს ქმრის უფლებებს, იცავს ოჯახის ღირსებას და სახლის კონფიდენციალურობას.
- ჰადისი: „ქვეყნიერება დროებითი სარგებელია, ხოლო ქვეყნიერების საუკეთესო სარგებელი არის ღვთისმოსავი (კეთილშობილი) ქალი.“ (მუსლიმი)
ქორწინების ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი ნაყოფი შვილების ყოლაა. ისლამში შვილი არის წმინდა მინდობილი ნივთი (ამანა), რომელიც ალლაჰმა მშობლებს ჩააბარა. მათი აღზრდა კეთილშობილური ხასიათით არის ინვესტიცია როგორც საზოგადოებისთვის, ისე იმქვეყნად.
“…ჩვენო უფალო! მოგვეცი ჩვენ ჩვენს ცოლებსა და ჩვენს შთამომავლებში თვალის სიხარული და გაგვხადე ჩვენ ღვთისმოსავთა მაგალითად!” (სურა ალ-ფურყანი, 74)
„არცერთ მამას არ შეუძლია შვილს დაუტოვოს იმაზე უკეთესი მემკვიდრეობა, ვიდრე კარგი აღზრდაა.“ (თირმიზი)
ისლამში ოჯახი არის პატარა მეჩეთი, მშვიდობიანი თავშესაფარი. როდესაც ურთიერთსიყვარული, პატივისცემა, მოთმინება და ალლაჰის კმაყოფილება ხდება სახლის საფუძველი, ეს ოჯახი ხდება სამოთხის ნაწილი დედამიწაზე და მიჰყავს მეუღლეები მარადიულ ნეტარებამდე იმქვეყნად. როგორც წინასწარმეტყველმა (ალლაჰის მშვიდობა და კურთხევა მას) თქვა, მეუღლეების სიყვარულით ერთმანეთისთვის შეხედვაც კი ითვლება ქველმოქმედებად და თაყვანისცემად.
