Իսլամում ամուսնությունը պարզապես կենսաբանական կամ սոցիոլոգիական անհրաժեշտություն չէ. այն սուրբ կապ է և երկրպագության ակտ՝ կառուցված սիրո, գթասրտության և Ալլահի գոհունակությունը փնտրելու վրա։ Սուրբ Ղուրանը և Մուհամմեդ մարգարեի (խ.աղ.օ.լ.) սուննան այս կապը սահմանում են և՛ որպես նավահանգիստ, որտեղ մենք խաղաղություն ենք գտնում այս աշխարհում, և՛ որպես կամուրջ, որը տանում է դեպի հանդերձյալ կյանքի երջանկություն:
«Եվ Նրա նշաններից է այն, որ Նա ձեզ համար ստեղծեց կանայք ձեր իսկ միջից, որպեսզի նրանց մոտ խաղաղություն գտնեք, և ձեր միջև սեր և գթասրտություն դրեց։ Իրոք, դրա մեջ նշաններ կան այն մարդկանց համար, ովքեր մտածում են»։ (Ար-Ռում սուրահ, 21)
Իսլամը տղամարդուն և կնոջը չի դիտարկում որպես մրցակիցներ, այլ որպես երկու էակներ, ովքեր լրացնում, պաշտպանում և գեղեցկացնում են միմյանց: Ամուսնության մեջ արդարությունը, հարգանքը և բարությունը էական են:
«…Նրանք (ձեր կանայք) հագուստ են ձեզ համար, իսկ դուք հագուստ եք նրանց համար…» (Ալ-Բաքարա սուրահ, 187) (Այս այաթը բացատրում է, որ ամուսինները, ինչպես հագուստը, պետք է ծածկեն միմյանց թերությունները, պաշտպանեն միմյանց արտաքին աշխարհի դժվարություններից և զարդ լինեն միմյանց համար։)
Իսլամը որոշակի պարտականություններ է դրել և՛ տղամարդու, և՛ կնոջ վրա՝ ընտանիքում խաղաղություն պահպանելու համար: Մինչ տղամարդու պարտականությունն է ընտանիքի ապրուստը վաստակել թույլատրելի (հալալ) ճանապարհով և լինել պաշտպան, կնոջ պարտականությունն է ապահովել խաղաղություն և կարգուկանոն տանը: Սակայն երկու կողմերի համար էլ ամենահիմնական կանոնը «լավ համատեղ կյանքն» է։
Տղամարդը պետք է լինի բարի, հասկացող և առատաձեռն իր կնոջ նկատմամբ։ Իսլամը խստիվ արգելում է ձեռք բարձրացնել կնոջ վրա կամ նվաստացնել նրան։
Ղուրանի այաթ. «…Եվ ապրեք նրանց (կանանց) հետ բարությամբ…» (Ան-Նիսա սուրահ, 19) Հադիս. «Ձեզանից լավագույնները նրանք են, ովքեր լավագույնն են իրենց կանանց հանդեպ: Իսկ ես ձեզանից լավագույնն եմ իմ կնոջ հանդեպ»: (Թիրմիզի)
Կինը, մյուս կողմից, հարգում է ամուսնու իրավունքները, պաշտպանում է ընտանիքի պատիվը և տան գաղտնիությունը:
Հադիս. «Այս աշխարհը հաճույք է (ժամանակավոր բարիք): Եվ այս աշխարհի լավագույն հաճույքը առաքինի կինն է»։ (Մուսլիմ)
Ամուսնական միության ամենագեղեցիկ արդյունքներից մեկը երեխաներ ունենալն է։ Իսլամում երեխան Ալլահի սուրբ ավանդն է (ամանա) մոր և հոր համար։ Նրանց լավ բարոյականությամբ մեծացնելը ներդրում է և՛ հասարակության, և՛ հանդերձյալ կյանքի համար:
«…Մեր Տեր: Պարգևիր մեզ ուրախություն մեր կանանց և սերունդների մեջ և դարձրու մեզ օրինակ բարեպաշտների համար»: (Ալ-Ֆուրքան սուրահ, 74) «Ոչ մի հայր չի կարող իր երեխային ավելի արժեքավոր ժառանգություն թողնել, քան լավ դաստիարակությունը»: (Թիրմիզի)
Իսլամում ընտանիքը փոքրիկ մզկիթ է, խաղաղ ապաստարան: Երբ փոխադարձ սերը, հարգանքը, համբերությունը և Ալլահի գոհունակությունը տան հիմքն են, այդ օջախը դառնում է դրախտի մի կտոր այս աշխարհում և ամուսիններին տանում է դեպի հավերժական երջանկություն հանդերձյալ կյանքում: Ինչպես ասել է մեր Մարգարեն (խ.աղ.օ.լ.), նույնիսկ այն, որ ամուսինները սիրով են նայում միմյանց, համարվում է ողորմություն (սադաքա) և երկրպագության ակտ: