Í íslam er hjónaband ekki einungis líffræðileg eða félagsleg þörf; það er heilagt samband og dýrkunarathöfn (ibadah) sem byggir á ást, miskunn og leit að velþóknun Allah (Guðs). Heilagur Kóraninn og sunna Múhameðs spámanns (friður sé með honum) skilgreina þetta samband bæði sem höfn þar sem við finnum frið í þessum heimi og sem brú sem leiðir til hamingju í hinu lífinu.
„Og meðal tákna Hans er að Hann hefur skapað ykkur eiginkonur úr ykkar eigin hópi, svo að þið megið finna frið hjá þeim, og Hann hefur sett ást og miskunn á milli ykkar. Sannarlega eru í þessu tákn fyrir fólk sem hugsar.“ (Súra Ar-Rum, 21)
Íslam lítur ekki á karl og konu sem keppinauta, heldur sem tvær verur sem bæta, vernda og fegra hvora aðra. Réttlæti, virðing og góðmennska eru grundvallaratriði í hjónabandi.
„…Þær (eiginkonur ykkar) eru klæðnaður fyrir ykkur, og þið eruð klæðnaður fyrir þær…“ (Súra Al-Baqarah, 187) (Þetta vers útskýrir að hjón, rétt eins og föt, ættu að hylja galla hvort annars, vernda hvort annað fyrir erfiðleikum umheimsins og vera hvort öðru til skrauts.)
Íslam hefur úthlutað bæði karli og konu ákveðinni ábyrgð til að viðhalda fjölskyldufriði. Þó að það sé skylda karlsins að vinna fyrir fjölskyldunni á löglegan (halal) hátt og vera verndari, er það hlutverk konunnar að tryggja frið og reglu á heimilinu. Hins vegar er grundvallarreglan fyrir báða aðila „góð samvist“.
Karlinn verður að vera góður, skilningsríkur og gjafmildur við eiginkonu sína. Íslam bannar stranglega að lyfta hendi gegn konu eða auðmýkja hana.
Vers úr Kóraninum: „…Og búið með þeim (konunum) í góðvild…“ (Súra An-Nisa, 19) Hadith (ummæli spámannsins): „Þeir bestu meðal ykkar eru þeir sem eru bestir við eiginkonur sínar. Og ég er sá besti meðal ykkar við eiginkonu mína.“ (Tirmidhi)
Konan aftur á móti virðir réttindi eiginmanns síns, verndar heiður fjölskyldunnar og einkalíf heimilisins.
Hadith: „Þessi heimur er ánægja (tímabundin gæði). Og besta ánægjan í þessum heimi er dyggðug kona.“ (Muslim)
Einn fallegasti árangur hjónabandsins er að eignast börn. Í íslam er barnið heilagt traust (amanah) frá Allah til móður og föður. Að ala þau upp með góðu siðferði er fjárfesting bæði fyrir samfélagið og hið lífið.
„…Drottinn okkar! Gef okkur gleði í eiginkonum okkar og afkvæmum, og ger okkur að fyrirmynd fyrir hina guðhræddu.“ (Súra Al-Furqan, 74) „Enginn faðir getur skilið eftir dýrmætari arfleifð til barns síns en gott uppeldi.“ (Tirmidhi)
Í íslam er fjölskyldan lítil moska, friðsælt athvarf. Þegar gagnkvæm ást, virðing, þolinmæði og velþóknun Allah eru grundvöllur heimilisins, verður það heimili að broti af paradís í þessum heimi og ber hjónin til eilífrar hamingju í hinu lífinu. Eins og spámaðurinn okkar (friður sé með honum) sagði, jafnvel það þegar hjón horfa hvort á annað með ást er talið vera kærleiksverk (sadaqah) og dýrkunarathöfn.