ისლამზე საუბრისას ერთ-ერთი ყველაზე ხშირად განხილული თემა ქალის ადგილია საზოგადოებაში. ზოგჯერ ითქმის, რომ ისლამი ქალებს მამაკაცებზე დაბალ მდგომარეობაში აყენებს. თუმცა ასეთი შეხედულებების დიდი ნაწილი მოდის არა ისლამის ძირითად წყაროებიდან, არამედ ისტორიული პრაქტიკებიდან ან ადგილობრივი კულტურული ტრადიციებიდან. რელიგიის სწორად გასაგებად მნიშვნელოვანია მისი ძირითადი წყაროების – ყურანისა და წინასწარმეტყველ მუჰამედის სწავლების – შესწავლა.
VII საუკუნის არაბეთის საზოგადოებაში ქალების სოციალური მდგომარეობა საკმაოდ შეზღუდული იყო. ხშირ შემთხვევაში მათ არ ჰქონდათ მემკვიდრეობის უფლება და ეკონომიკური დამოუკიდებლობის შესაძლებლობა. ასეთ გარემოში ყურანმა შემოიღო წესები, რომლებმაც ქალებს გარკვეული უფლებები მიანიჭა, მათ შორის მემკვიდრეობის უფლება.
ყურანი ასწავლის, რომ მამაკაცები და ქალები შექმნილნი არიან ერთი არსისგან და როგორც ადამიანები ერთნაირი ღირსება აქვთ. ისლამში ადამიანის ღირებულება განისაზღვრება არა სქესით, არამედ რწმენითა და ღვთისმოშიშებით.
ისლამში მამაკაცებსა და ქალებს მსგავსი სულიერი პასუხისმგებლობა აკისრიათ. ყურანში მორწმუნე კაცები და მორწმუნე ქალები ერთად არიან მოხსენიებული და მათ ერთნაირი სულიერი ჯილდო ეძლევათ.
ქორწინებაში განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა ურთიერთპატივისცემასა და პასუხისმგებლობას. ყურანში ნათქვამია, რომ ქმარი და ცოლი ერთმანეთისთვის „სამოსივით“ არიან, რაც სიმბოლურად აღნიშნავს დაცვას, სიახლოვესა და ნდობას.
წინასწარმეტყველი მუჰამედიც ხაზს უსვამდა ქალებისადმი კეთილ დამოკიდებულებას და ამბობდა, რომ საუკეთესო ადამიანები ისინი არიან, ვინც ყველაზე კარგად ეპყრობიან საკუთარ ოჯახს.
ისლამურ ტრადიციაში დედას ძალიან მაღალი ადგილი უკავია. როდესაც წინასწარმეტყველს ჰკითხეს, ვის მიმართ უნდა გამოიჩინოს ადამიანმა ყველაზე მეტი სიკეთე, მან სამჯერ უპასუხა: „შენს დედას.“
ადრეულ ისლამურ საზოგადოებაში ქალები საზოგადოებრივ ცხოვრებაშიც მონაწილეობდნენ. მაგალითად, ხადიჯა წარმატებული ვაჭარი იყო, ხოლო აიშა ჰადისებისა და ისლამური სამართლის სფეროში მნიშვნელოვანი ცოდნის წყაროდ ითვლებოდა.
დასკვნის სახით შეიძლება ითქვას, რომ ისლამის ძირითადი ტექსტები ხაზს უსვამს ქალის ღირსებას, უფლებებს და მნიშვნელოვან როლს საზოგადოებაში.