Islamiar fedean, garbitasuna (taharet) eguneroko ohitura bat baino askoz gehiago da; Jainkoaren (Allah) aurrera agertzeko lehen urratsa da. Hori dela eta, gorputzaren, arroparen eta otoitz-lekuaren garbitasuna ezinbesteko baldintza da otoitzak onartuak izateko. Koranak garbitasunaren dimensio fisikoa zein espirituala argi uzten du bertso honekin:
“…Ziur aski, Allahk maite ditu damutzen direnak eta ondo garbitzen direnak.” (Baqarah Sura, 222. bertsoa)
Islamean garbitasuna bitan banatzen da:
- Kanpoko garbitasuna: Gorputza, arropa eta ingurunea zikinkeriaren aurka garbitzea.
- Barne garbitasuna: Bihotza pentsamendu txarretatik, harrotasunetik eta inbidiatik garbitzea.
Musulmanek abdesta (garbiketa errituala) hartzen dute egunean bost aldiz otoitz egin aurretik. Abdesta urarekin egiten den garbiketa sinboliko eta fisikoa da. Erritual honek munduko kaosetik aldentzen du pertsona eta fookus espiritual batean jartzen du. Koranak argi adierazten du nola hartu behar den abdesta:
“Sinestunok! Otoitzera zoaztenean, garbitu aurpegia eta besoak ukondoetaraino, igurtzi (mesh) burua eta garbitu oinak orkatiletaraino…” (Ma’idah Sura, 6. bertsoa)
Abdestaren oinarrizko urratsak:
- Asmoa eta eskuak: Prozesua asmoa (niyat) eginez eta eskuak garbituz hasten da.
- Ahoa eta sudurra: Ahoa eta sudurra urarekin garbitzen dira (freskotasuna eta higienea ematen du).
- Aurpegia: Aurpegi osoa garbitzea.
- Besoak: Besoak ukondoekin batera garbitzea.
- Burua eta belarriak: Burua esku bustiarekin igurtzi eta belarriak garbitu.
- Oinak: Oinak orkatilekin batera garbitzea.
Islamen arabera, ura da biziaren iturria eta garbitzailerik handiena. Hala ere, urik ez dagoenean, “Teyemmüm” (lur garbiarekin egindako garbiketa sinbolikoa) erabiltzen da, asmoaren garrantzia azpimarratuz. Horrek erakusten du Islamaren helburua garbitasunean ez dela bakarrik “bustitzea”, baizik eta garbiketa diziplina lortzea.