W wierze islamskiej czystość (tahāra) to znacznie więcej niż codzienny nawyk; jest to pierwszy krok, aby stanąć przed Bogiem (Allachem). Dlatego, aby akty kultu zostały przyjęte, ciało, ubranie oraz miejsce modlitwy muszą być czyste. Święty Koran jasno ukazuje zarówno fizyczny, jak i duchowy wymiar czystości w następującym wersecie:
„Zaprawdę, Allah miłuje tych, którzy często się nawracają, i miłuje tych, którzy się oczyszczają.”
(Sura Al-Baqara, werset 222)
W islamie czystość dzieli się na dwa rodzaje:
Czystość zewnętrzna: oczyszczanie ciała, ubrań oraz otoczenia z brudu.
Czystość wewnętrzna: oczyszczanie serca ze złych myśli, pychy i zazdrości.
Muzułmanie dokonują ablucji (wudu) przed każdą z pięciu codziennych modlitw. Ablucja jest symbolicznym i fizycznym oczyszczeniem dokonywanym przy użyciu wody. Ten rytuał pomaga człowiekowi oderwać się od zgiełku świata i wejść w stan duchowego skupienia.
W Świętym Koranie jasno opisano, jak należy wykonywać ablucję:
„O wy, którzy wierzycie! Gdy wstajecie do modlitwy, obmyjcie wasze twarze i ręce aż do łokci, przetrzyjcie wasze głowy i obmyjcie wasze stopy aż do kostek…”
(Sura Al-Ma’ida, werset 6)
Podstawowe etapy ablucji:
Intencja i ręce: proces zaczyna się od intencji i umycia rąk.
Usta i nos: usta i nos oczyszcza się wodą (zapewnia to świeżość i higienę).
Twarz: umycie całej twarzy.
Ramiona: umycie rąk wraz z łokciami.
Głowa i uszy: przetarcie głowy wilgotną ręką i oczyszczenie uszu.
Stopy: umycie stóp wraz z kostkami.
Zgodnie z islamem woda jest źródłem życia i najważniejszym środkiem oczyszczania. Jednak gdy wody nie ma, stosuje się tajammum — symboliczne oczyszczenie przy użyciu czystej ziemi, które podkreśla znaczenie intencji. Pokazuje to, że celem czystości w islamie nie jest jedynie „zmoczenie się wodą”, lecz zdobycie dyscypliny duchowego oczyszczenia.