Jednym z najczęściej dyskutowanych tematów dotyczących islamu jest miejsce kobiety w społeczeństwie. Czasami twierdzi się, że islam stawia kobiety na niższej pozycji niż mężczyzn. Jednak wiele z tych poglądów nie wynika z podstawowych źródeł islamu, lecz z historycznych praktyk lub lokalnych tradycji kulturowych. Aby właściwie zrozumieć religię, ważne jest odwołanie się do jej głównych źródeł – Koranu oraz nauk proroka Mahometa.
W społeczeństwie arabskim w VII wieku sytuacja społeczna kobiet była znacznie ograniczona. Często nie miały one prawa do dziedziczenia ani możliwości osiągnięcia niezależności ekonomicznej. W takim środowisku Koran wprowadził zasady przyznające kobietom pewne prawa, w tym prawo do dziedziczenia.
Koran naucza, że mężczyźni i kobiety zostali stworzeni z jednej istoty i jako ludzie mają taką samą wartość. W islamie wartość człowieka nie jest określana przez płeć, lecz przez wiarę i pobożność.
W islamie zarówno mężczyźni, jak i kobiety mają podobną odpowiedzialność duchową. W Koranie wierzący mężczyźni i wierzące kobiety są wymieniani razem i obiecuje się im taką samą nagrodę duchową.
W małżeństwie podkreśla się wzajemny szacunek i odpowiedzialność. Koran mówi, że mąż i żona są dla siebie „ubranieniem”, co symbolizuje ochronę, bliskość i zaufanie.
Prorok Mahomet również podkreślał dobre traktowanie kobiet i powiedział, że najlepsi ludzie to ci, którzy najlepiej traktują swoją rodzinę.
W tradycji islamskiej matka zajmuje bardzo wysoką pozycję. Gdy proroka zapytano, komu człowiek powinien okazywać najwięcej dobroci, odpowiedział trzy razy: „Twojej matce”.
We wczesnym społeczeństwie islamskim kobiety uczestniczyły także w życiu społecznym. Na przykład Chadidża była odnoszącą sukcesy kupczynią, a Aisza była ważnym źródłem wiedzy w dziedzinie hadisów i prawa islamskiego.
Podsumowując, podstawowe teksty islamu podkreślają godność kobiet, ich prawa oraz ważną rolę w społeczeństwie.
